زمان

زمان قاتلی بی رحم، پنجه می خراشد بر روح من

و در آن روز که بر مسند تو ایستادم،

به دست خویش طومار انقراضم را امضای نمودم

و اکنون پانزده سال می گذرد،

و زمان قاتلی بی رحم بر هیچ کسی رحم نمی کند

و گذشته از دست و پنجه هامان در گریزست

و حال درین لحظه زمان کند می تپد

و روح من به خود می پیچد

اما می داند که بایست توقف نکرد

و راه را ادامه داد.

چرا که مرا حال خوشی در پیش است.

بیا تا بایدهای کهنه را درو بریزیم

وبخودمان بگوییم:

من باید بتوانم

باید این روزها بگذرد

من باید صبر کنم

من باید بایستم و درد خویش را نشخوار کنم

تا زان سوی گوشت بر تنم نشیند.

بایست...

بایست...

حدیث هستی...