حدیث هستی
آخرین مطالب
امکانات وب
در واپسین لحظات راه
در افق رو به غروب
و شفق رو به پگاه
چونان کاروانی خسته زجای می خیزم و
گرد راه می تکانم.
در آن دم که تمام هستی ام زمویی آویزان شده
معلق بر لبه پرتگاهی
به سان ریشه ی هرز یکی درخت
رشته ی صبر را می چسبم و
رو در روی افق به پیش می روم.
+ نوشته شده در چهارشنبه دهم شهریور ۱۳۹۵ساعت ۵:۵۱ ب.ظ  توسط صادق افتخاری فر
|
حدیث هستی...ما را در سایت حدیث هستی دنبال میکنید
برچسب: نویسنده: بازدید: 55