حدیث هستی

در واپسین لحظات راهxa0 در افق رو به غروبxa0 و شفق رو به پگاهxa0 چونان کاروانی خسته زجای می خیزم وxa0 گرد راه می تکانم. در آن دم که تمام هستی ام زمویی آویزان شدهxa0 معلق بر لبه پرتگاهیxa0 به سان ریشه ی هرز یکی درختxa0 رشته ی صبر را می چسبم وxa0 رو در روی افق به پیش می روم....

ادامه مطلب